Koltuklar Yaşlandı Artık

Erzurum’da bir alışkanlık vardır: Bir koltuğa oturan bir daha kalkmaz.

Sanki o koltuğun altına gizli bir tutkal sürülmüş, “buradan kalkanı seveni terk etsin” diye bir beddua edilmiştir.

Siyasette böyle, STK’larda böyle, derneklerde, vakıflarda, spor kulüplerinde de böyle. Yıllarca aynı yüzler, aynı söylemler, aynı toplantı fotoğrafları… Sanki şehir zamanla değil, anılarla yönetiliyor.

Hani derler ya “Erzurum tarihinde Saltuklular vardı.” Vallahi bazılarının başkanlığı o dönemden kalma gibi.

Saltuklular gitmiş, Selçuklular gelmiş, Osmanlı gelmiş, Cumhuriyet gelmiş… Ama bizim bazı başkanlar?

Onlar hep orada. Belki de tarihin gerçek devamlılık sembolü onlardır.

Ama artık bir şey söylemenin zamanı geldi:
O koltuğa gençler de otursun be ağabey.
Siz biraz şöyle kenara çekilin.
Biz bir nefes alalım.

Şaka bir yana, mesele “saygısızlık” değil. Aksine, yıllarca verilen emeklere hürmetimiz sonsuz.

Ama emek de bir yerde yorulur, zihin de yorulur.

Dünya değişiyor, hayat değişiyor, şehirler yeni çözümler istiyor. Gençler sahaya inmek, üretmek, konuşmak, sorumluluk taşımak istiyor.

Fakat bizim gençlerin önündeki en büyük engel, düşman değil. Ekonomi değil. Fırsat değil.
En büyük engel: “Oğlum bekle, senin daha zamanın var.”
İşte tam burada film kopuyor.

Nedir bu “zamanın var” cümlesi?
Genç için zaman yok.
Genç şimdi ister.
Çünkü gençlik dediğin ateş, bekledikçe kül olur.

Ve bir de şu gerçek var:
Biz artık prostat sorunu olmayan başkanlar istiyoruz.
Kusura bakılmasın ama masa başı toplantılarının yarısı tuvalet arasıyla geçiyorsa, orada dinamizm olmaz. Saha olmaz. Koşu olmaz. Der Dert dinleme olmaz. Şehir dönmez.

Bırakın, gençler gelsin.
İtirazınız mı var?
O zaman gelin beraber yapalım.
Bir el verin. Bir yol açın. Bir kulak verin.

Şehirler gençlikle yenilenir.
Siyaset gençlikle tazelenir.
STK’lar gençlikle anlam kazanır.

İnanın, siz kenara çekilince saygımız eksilmeyecek.
Aksine, bir doya doya alkış kopacak.

Çünkü bu memleket, emaneti teslim edene değil, emaneti tabii ve vakarla devredene büyük der.

Ve biz artık diyoruz ki:
Abi gerçekten, bırakın gençler başkan olsun.
Bir de şöyle kapıdan içeri girince enerjisi koltuktan dışarı taşan, gözünde ışık olan, hayal kuran, koşturan, “Hadi gidiyoruz!” diyen başkanlar görelim.

Allah aşkına,
Şehri biraz gençleştirelim.


Av. Ebubekir ELMALI
HUKUKÇU