Ana Sayfa Arama Yazarlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu Namaz Vakitleri Puan Durumu
Sosyal Medya
YMM Emin KAYA
YMM Emin KAYA

Türkiye Ekonomisi: Tarihî İktisadi Kırılmalar ve Yüksek Gelir Grubuna Kalıcı Geçiş

Türkiye ekonomisi, Cumhuriyet’in kuruluşundan günümüze uzanan süreçte devletçilikten serbest piyasaya, ithal ikameci sanayileşmeden ihracata dayalı büyümeye kadar önemli dönüşümler yaşadı. Peki geçmişin ekonomik krizlerinden hangi dersler çıkarılmalı ve Türkiye, yüksek gelir grubuna kalıcı biçimde geçebilmek için hangi yapısal reformları hayata geçirmeli?

Türkiye ekonomisinin tarihsel gelişimindeki en belirgin iktisadi kırılmalar; 1929 Büyük Buhranı sonrası devletçilik politikaları, 1950’lerde dış kaynakla büyüme ve borçlanma, 24 Ocak 1980 Kararları, 2001 ekonomik krizi ve Güçlü Ekonomiye Geçiş Programı ile 2018 sonrası kur ve enflasyon şoklarıdır.

Bu dönemler, ülkenin üretim modelini, para politikasını, dış ticaret yapısını ve kurumsal işleyişini değiştiren önemli eşikler olarak öne çıkmaktadır.

Ancak geçmişi yalnızca ekonomik krizlerin kronolojik bir sıralaması olarak değerlendirmek yeterli değildir. Asıl önemli olan, Türkiye’nin bu kırılmalardan hangi dersleri çıkardığı ve yüksek gelir grubuna kalıcı geçiş için nasıl bir ekonomik model oluşturacağıdır.

Çünkü bir ülkenin gelişmişlik düzeyi yalnızca kişi başına düşen millî gelirle değil; üretim kapasitesi, teknolojik yetkinlik, fiyat istikrarı, eğitim kalitesi ve kurumsal güvenilirlikle de yakından ilişkilidir.

1. 1929 Büyük Buhranı ve Devletçilik Politikaları (1930’lar)

Cumhuriyet’in ilk yıllarında özel sektör eliyle kalkınma hedeflenmiş, ancak 1929 küresel ekonomik krizi ve sermaye yetersizliği bu modelin sınırlarını ortaya çıkarmıştır.

Türkiye, ekonomik bağımsızlığını güçlendirmek ve sanayi üretimini artırmak amacıyla devletin öncülüğünde bir kalkınma anlayışına yönelmiştir.

İthal ikameci sanayileşme: Dış ticaret açıklarını azaltmak ve temel tüketim mallarını yurt içinde üretmek amacıyla devlet eliyle sanayi yatırımlarına ağırlık verilmiştir. Sümerbank ve daha sonra Etibank gibi kurumlar bu dönüşümde önemli roller üstlenmiştir.

Planlı sanayileşme hamlesi: 1934’te yürürlüğe giren Birinci Beş Yıllık Sanayi Planı ile dokuma, kimya, kâğıt, cam ve benzeri alanlarda üretim kapasitesinin geliştirilmesi hedeflenmiştir.

Bu dönemin temel özelliği, sınırlı özel sermaye birikiminin bulunduğu koşullarda devletin sanayi yatırımlarında doğrudan sorumluluk üstlenmesidir.

Türkiye ekonomisi açısından ilk önemli ders burada ortaya çıkmaktadır: Üretim kapasitesi oluşturulmadan ve sanayileşme sağlanmadan kalıcı kalkınmadan söz etmek güçtür.

2. 1950’ler: Tarımsal Mekanizasyon ve Dış Borç Krizi

Çok partili hayata geçişle birlikte özel sektörün rolünü artıran, tarıma dayalı büyümeyi ve dış kaynak kullanımını öne çıkaran bir ekonomik yaklaşım benimsenmiştir.

Dış kaynaklı büyüme ve tarımsal dönüşüm: Marshall Yardımı ve dış kredilerin etkisiyle tarımda makineleşme, karayolu yatırımları ve altyapı faaliyetleri hızlanmıştır.

Ancak sanayi ihracatının yeterince gelişmemesi ve dış finansman ihtiyacının artması, ekonominin döviz darboğazına girmesine neden olmuştur.

1958 borç krizi ve istikrar önlemleri: Artan dış ödeme güçlükleri sonucunda kapsamlı bir devalüasyon ve dış borçların yeniden yapılandırılmasına yönelik düzenlemeler gündeme gelmiştir.

1958, Türkiye’nin ekonomi tarihinde önemli bir dış borç krizi olarak yer almıştır.

Bu deneyim, dış kaynak kullanılarak sağlanan büyümenin üretim, verimlilik ve ihracat kapasitesiyle desteklenmediğinde sürdürülebilirlik sorunuyla karşılaşabileceğini göstermiştir.

3. 1960–1979: Planlı Kalkınma ve Döviz Darboğazı

1960 sonrasında Devlet Planlama Teşkilatının kurulması ve 1963’ten itibaren kalkınma planlarının uygulanmasıyla sanayileşme politikalarında planlama anlayışı güçlenmiştir.

İthal ikameci model, korumacı politikalarla yerli sanayinin geliştirilmesini hedeflemiştir.

Üretim yapısındaki kırılganlık: Türkiye, tüketim mallarının yurt içinde üretiminde ilerleme sağlamış ancak ara malı, yatırım malı ve enerji ithalatına bağımlılığı önemli ölçüde devam etmiştir.

Petrol şokları ve döviz kıtlığı: 1973–1974 ve 1979 petrol şokları, enerji ithalatının maliyetini artırmış; dış finansman sorunları ve döviz darboğazı ekonomik faaliyetleri olumsuz etkilemiştir.

1970’lerin sonlarında yaşanan kıtlıklar, üretimdeki aksamalar ve dış ödeme güçlükleri, ithal ikameci modelin yapısal sınırlarını belirginleştirmiştir.

Bu dönemden çıkarılacak temel ders, sanayi üretiminin yalnızca miktar olarak artırılmasının yeterli olmadığıdır.

Sanayinin ithal girdilere bağımlılığının azaltılması, teknoloji üretme yeteneğinin geliştirilmesi ve ihracat kapasitesinin güçlendirilmesi de gereklidir.

4. 24 Ocak 1980 Kararları: Dışa Açılma ve Serbest Piyasaya Geçiş

İthal ikameci büyüme modelinin yaşadığı tıkanma üzerine 24 Ocak 1980 Kararları ile ekonominin dışa açılması ve ihracata dayalı büyüme modeline geçilmesi hedeflenmiştir.

Fiyat ve dış ticaret politikalarında dönüşüm: Fiyat kontrollerinin azaltılması, döviz kuru politikalarının değiştirilmesi, kamu işletmelerinin fiyatlandırma anlayışının yeniden düzenlenmesi ve ihracat teşvikleri bu sürecin önemli unsurları olmuştur.

1989 finansal serbestleşme: Türk Parası Kıymetini Koruma Hakkında 32 Sayılı Karar ile sermaye hareketlerinin serbestleştirilmesi yönünde kapsamlı bir adım atılmıştır.

Böylece Türkiye’nin uluslararası finansal piyasalarla bütünleşmesi hızlanmıştır.

Ancak kısa vadeli sermaye hareketlerine açıklığın artması, ekonomik dengelerin bozulduğu dönemlerde dış finansman kaynaklı kırılganlıkları da büyütebilmiştir.

1990’lı yıllarda yüksek kamu açıkları, enflasyon, borçlanma sorunları ve 1994 krizi, finansal serbestleşmenin güçlü kurumsal yapılarla desteklenmesinin önemini ortaya koymuştur.

Türkiye ekonomisi bu dönemde ihracat kapasitesini ve dış ticaret ilişkilerini geliştirmiş, fakat makroekonomik istikrarı kalıcı biçimde sağlamakta zorlanmıştır.

5. 2001 Ekonomik Krizi ve Kurumsal Reformlar

1990’lı yıllarda biriken kamu maliyesi ve finans sektörü sorunları, 2001 yılında Türkiye’nin en ağır ekonomik krizlerinden birinin yaşanmasına neden olmuştur.

Krizin ardından uygulanan Güçlü Ekonomiye Geçiş Programı, ekonomi politikalarında önemli bir yeniden yapılanma süreci başlatmıştır.

Bankacılık reformu: Bankacılık sistemindeki zayıflıkların giderilmesi, düzenleme ve denetimin güçlendirilmesi, finansal istikrarın yeniden sağlanması hedeflenmiştir.

Merkez Bankası ve para politikası: 2001’de gerçekleştirilen yasal değişikliklerle Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankasının araç bağımsızlığı güçlendirilmiş ve fiyat istikrarı temel hedef olarak belirlenmiştir.

Mali disiplin: Kamu maliyesinde daha sıkı bir yönetim anlayışı benimsenerek bütçe dengelerinin iyileştirilmesine yönelik adımlar atılmıştır.

Bu dönemde uygulanan reformlar ve elverişli küresel finansman koşulları büyümeyi desteklemiştir.

Enflasyon 2002 sonrasında gerilemiş ve 2004 yılında tek haneli seviyeye inmiştir. Sonraki yıllarda ise enflasyonun kalıcı olarak çok düşük seviyelerde tutulması her zaman mümkün olmamıştır.

2001 sonrasının temel dersi, ekonomik istikrarın yalnızca kısa vadeli tedbirlerle değil, güvenilir kurumlarla ve öngörülebilir ekonomi politikalarıyla desteklenmesi gerektiğidir.

6. 2018 Sonrası: Kur Şokları, Yüksek Enflasyon ve Politika Değişimi

2010’lu yılların ikinci yarısından itibaren Türkiye ekonomisinde döviz kuru baskıları, enflasyon ve dış finansman koşulları giderek daha belirgin sorunlar hâline gelmiştir.

Yurt içi talep ve kredi genişlemesine dayalı büyümenin sınırları, üretim yapısındaki ithalat bağımlılığı ve finansman ihtiyacıyla birlikte daha görünür olmuştur.

Kur şokları ve para politikası: 2018 sonrasında Türk lirasında yaşanan sert değer kayıpları ve yüksek enflasyon, makroekonomik istikrarı olumsuz etkilemiştir.

Özellikle enflasyonun yüksek seyrettiği dönemlerde uygulanan faiz indirimleri, para politikası ile fiyat istikrarı arasındaki ilişkiyi yoğun tartışmaların merkezine taşımıştır.

Gelir dağılımı ve satın alma gücü: Yüksek enflasyon, ücretli çalışanların, emeklilerin ve sabit gelirli kesimlerin alım gücü üzerinde baskı oluşturmuş; tasarruf ve yatırım kararlarında belirsizliği artırmıştır.

Kur korumalı mevduat gibi geçici finansal araçların uygulandığı dönemin ardından 2023 ortasından itibaren daha geleneksel para politikası araçlarına dönüş başlamıştır.

Ancak fiyat istikrarının yeniden sağlanması, yalnızca para politikasına değil; maliye politikası, üretim yapısı ve kurumsal güven gibi alanlardaki gelişmelere de bağlıdır.

Türkiye ekonomisi için temel hedef, enflasyonun kalıcı biçimde düşürülmesi ve ekonomik büyümenin verimlilik, teknoloji ve üretim kapasitesi üzerinden güçlendirilmesi olmalıdır.

Türkiye ekonomisi açısından 2018 sonrası dönemin en önemli hedeflerinden biri, fiyat istikrarını yeniden sağlarken sanayi yatırımlarını, ihracat kapasitesini ve üretimde verimlilik artışını sürdürülebilir hâle getirmektir.

Türkiye Ekonomisinde Tarihî Kırılmaların Özeti

DönemHâkim ekonomi modeliTemel kırılma veya sonuç
1930–1949Devletçi ve korumacı sanayileşmeKamu öncülüğünde sanayi altyapısının geliştirilmesi
1950–1959Tarım ve dış krediye dayalı büyüme1958 dış borç krizi ve istikrar önlemleri
1960–1979Planlı, ithal ikameci sanayileşmePetrol şokları, döviz kıtlığı ve üretimde tıkanma
1980–2000İhracata dayalı ve giderek serbestleşen ekonomi1989 finansal serbestleşmesi, yüksek enflasyon ve 1994 krizi
2001–2017Kurumsal reformlar ve enflasyonla mücadeleBankacılık reformları, mali disiplin ve verimlilik sorunlarının devamı
2018–2026Kur ve enflasyon şokları, ardından politika normalleşmesiYüksek enflasyon, dış finansman baskıları ve 2023 sonrası politika değişimi

Tarihsel tablo, Türkiye’nin farklı dönemlerde önemli üretim ve büyüme kazanımları sağladığını, ancak makroekonomik istikrar ve yapısal verimlilik sorunlarının zaman zaman tekrar ettiğini gösteriyor.

Dolayısıyla bugün tartışılması gereken temel mesele, yalnızca yeni bir büyüme döneminin nasıl başlatılacağı değildir.

Asıl mesele, büyümenin nasıl kalıcı refaha dönüştürüleceğidir.

Türkiye ekonomisi ve tarihî iktisadi kırılmaları simgeleyen eski sanayi fabrikaları, demiryolu, modern robotik üretim ve yenilenebilir enerji tesisleri

Orta Gelir Tuzağı Nedir ve Türkiye’yi Nasıl Etkiler?

Orta gelir tuzağı, gelişmekte olan bir ülkenin belirli bir kişi başına gelir düzeyine ulaştıktan sonra ekonomik büyümesinin yavaşlaması ve yüksek gelirli ülkeler seviyesine çıkmakta zorlanması durumudur.

2000’li yıllarda kalkınma literatüründe yaygınlaşan bu kavram, büyümenin niteliği ve verimlilik artışının sürdürülebilirliği açısından önem taşır.

Düşük ücretli iş gücü ve sermaye yatırımlarına dayalı büyüme, gelişmenin ilk aşamalarında avantaj sağlayabilir.

Ancak ülkenin gelir seviyesi yükseldikçe bu avantaj zayıflar. Ekonominin yüksek teknoloji, yenilikçilik, üretkenlik ve nitelikli insan kaynağı üzerinden yeni bir büyüme aşamasına geçmesi gerekir.

Dünya Bankasının 2024 Dünya Kalkınma Raporu da orta gelirli ülkelerin yatırım, teknoloji transferi ve yenilikçiliği bir araya getiren bir kalkınma yaklaşımına ihtiyaç duyduğunu vurgulamaktadır.

Orta gelir tuzağına yol açan temel sorunlar

Eğitim kalitesinin yetersizliği: Nitelikli mühendis, bilim insanı ve yenilikçi iş gücü yetiştiremeyen eğitim sistemleri, katma değerli üretime geçişi zorlaştırır.

Düşük Ar-Ge ve tasarım yatırımları: Kendi patentini, teknolojisini, tasarımını ve küresel markasını geliştiremeyen ekonomiler, üretim zincirinin düşük katma değerli aşamalarında kalabilir.

Tasarruf ve yatırım açığı: Yerli tasarrufların yetersizliği, yatırımların dış kaynaklarla finanse edilmesi ihtiyacını artırabilir ve ekonomiyi küresel finansal koşullara karşı kırılgan hâle getirebilir.

Kurumsal kalitenin zayıflaması: Hukukun üstünlüğü, liyakat, öngörülebilirlik ve piyasa rekabeti alanlarındaki sorunlar, sermayenin üretken yatırımlara yönelmesini zorlaştırabilir.

Bu nedenle orta gelir tuzağı yalnızca ekonomik büyüme oranlarıyla ilgili bir sorun değildir.

Aynı zamanda kurumların, eğitimin, teknolojinin ve üretim yapısının dönüşümüyle ilgilidir.

Orta Gelir Tuzağından Çıkış: Uluslararası Deneyimler

Güney Kore, Tayvan, Singapur ve İrlanda gibi ekonomilerin kalkınma deneyimleri; teknolojik kapasite, nitelikli eğitim, ihracat çeşitliliği ve kurumsal gelişmenin önemini göstermektedir.

Brezilya ve Arjantin gibi ülkelerin uzun dönemli büyüme ve istikrar sorunları ise yüksek gelir seviyelerine kalıcı biçimde ulaşmanın güçlüklerini ortaya koymaktadır.

Ancak ülkelerin tarihsel koşulları ve ekonomik yapıları birbirinden farklıdır. Bu nedenle herhangi bir kalkınma modelini olduğu gibi kopyalamak yerine, Türkiye’nin üretim kapasitesine ve kurumsal ihtiyaçlarına uygun bir dönüşüm gerçekleştirilmelidir.

Bu kapsamda yüksek teknolojili üretime geçiş, nitelikli insan kaynağı, verimlilik artışı ve hukuki güvence birbirini tamamlayan temel unsurlar olarak değerlendirilmelidir.

Türkiye’nin 2026’daki Gelir Sınıflandırması: Yüksek Gelir Grubuna Geçiş Neden Önemli?

Dünya Bankasının Temmuz 2026–Haziran 2027 dönemine ilişkin gelir sınıflandırmasında yüksek gelir eşiği, Atlas yöntemiyle hesaplanan kişi başına yıllık millî gelir için 14.375 doların üzeri olarak belirlenmiştir.

Türkiye, nominal kişi başına gelir düzeyinde önemli bir artış göstermiş olmasına rağmen, Dünya Bankasının güncel sınıflandırmasında üst-orta gelir grubunda yer almaktadır.

Dünya Bankası, özellikle yüksek enflasyon yaşayan ekonomilerde Atlas yönteminin sınırlamalarına dikkat çekmektedir.

Burada önemli bir ayrım vardır: Nominal dolar cinsinden kişi başına gayrisafi yurt içi hasıla ile Dünya Bankasının gelir sınıflandırmasında kullandığı Atlas yöntemiyle hesaplanmış kişi başına gayrisafi millî gelir aynı gösterge değildir.

Ayrıca bir ülkenin yüksek gelir grubuna istatistiksel olarak yükselmesi, tek başına yüksek refahın ve verimliliğin kalıcı biçimde sağlandığını göstermez.

Türkiye için hedef, yüksek gelir grubuna yalnızca rakamsal olarak ulaşmak değil; fiyat istikrarı, güçlü kurumlar ve yüksek katma değerli üretimle bu seviyede kalıcı olmaktır.

Bu nedenle yüksek gelir grubuna geçiş hedefini dört temel yapısal reform alanında değerlendirmek gerekiyor.

Yüksek Gelir Grubuna Kalıcı Geçiş İçin Atılması Gereken Adımlar

A. Makroekonomik ve Finansal İstikrar

1. Enflasyonun kalıcı olarak tek haneye indirilmesi

Fiyat istikrarı sağlanmadan yapılan yatırım ve büyüme hamlelerinin sürdürülebilirliği zorlaşmaktadır.

Enflasyonun yüksek olduğu ekonomilerde işletmelerin uzun vadeli maliyet hesaplamaları, yatırım planları ve finansman kararları belirsizlikten etkilenmektedir.

Bu nedenle para politikasında öngörülebilirliğin korunması, mali disiplinin sağlanması ve enflasyon beklentilerinin istikrara kavuşturulması öncelikli olmalıdır.

2. Yurt içi tasarrufların artırılması

Türkiye’nin yatırımlarını sürekli kısa vadeli dış finansmanla karşılamak zorunda kalmaması için yurt içi tasarrufların güçlendirilmesi ve sermaye piyasalarının derinleştirilmesi gerekmektedir.

Uzun vadeli ve üretken yatırımları destekleyen finansal araçların geliştirilmesi de bu dönüşümün parçası olmalıdır.

B. Sanayi ve Teknoloji Dönüşümü

1. Ar-Ge ve inovasyon ekosisteminin güçlendirilmesi

Ar-Ge harcamalarının gayrisafi yurt içi hasıla içindeki payının zaman içerisinde gelişmiş ekonomilerde görülen seviyelere, örneğin yüzde 2,5–3 bandına veya üzerine taşınması hedeflenmelidir.

Ancak harcamaların miktarı kadar elde edilen sonuçlar da önemlidir.

Üniversite-sanayi iş birliğinin ticarileşen patentlere, teknoloji transferine, yenilikçi ürünlere ve uluslararası pazarlarda rekabet edebilen girişimlere dönüşmesi gerekmektedir.

2. Yeşil ve dijital dönüşüm

Türkiye’nin en büyük ticaret ortaklarından biri olan Avrupa Birliği’nin Sınırda Karbon Düzenleme Mekanizması gibi uygulamaları, sanayide dönüşüm ihtiyacını artırmaktadır.

Temiz enerji yatırımları, enerji verimliliği, dijital üretim teknolojileri ve yapay zekâ destekli otomasyon sistemleri bu dönüşümde önemli rol oynayacaktır.

3. Küresel değer zincirinde üst basamaklara çıkış

Fason üretim ve montaj faaliyetlerinin ötesine geçilerek tasarım, yazılım, ileri malzeme teknolojileri, savunma sanayii, biyoteknoloji ve markalaşma gibi yüksek katma değerli alanlara odaklanılmalıdır.

Türkiye ekonomisinin kalıcı biçimde güçlenmesi için yalnızca daha fazla üretmek değil, üretilen her birimden daha yüksek katma değer elde etmek gerekmektedir.

C. Beşeri Sermaye ve Eğitim Reformu

1. Nitelikli iş gücü yetiştirilmesi

Eğitim sistemi, analitik düşünme, problem çözme, dijital beceriler, yabancı dil ve mesleki teknik yeterlilikleri güçlendirecek biçimde geliştirilmelidir.

Sanayinin ve hizmet sektörünün gelecekte ihtiyaç duyacağı beceriler eğitim politikalarına daha etkin biçimde yansıtılmalıdır.

2. Beyin göçünün tersine çevrilmesi

İyi yetişmiş mühendislerin, doktorların, bilim insanlarının ve teknoloji uzmanlarının Türkiye’de çalışmayı tercih etmelerini sağlayacak ekonomik ve kurumsal koşullar oluşturulmalıdır.

Araştırma olanakları, çalışma koşulları, liyakat, akademik özgürlük ve mesleki gelişim imkânları bu süreçte belirleyicidir.

D. Kurumsal ve Hukuki Reformlar

1. Hukukun üstünlüğü ve mülkiyet hakları

Uzun vadeli doğrudan yabancı yatırımları ve yerli sermayeyi üretken alanlara yönlendirebilmek için öngörülebilir, şeffaf ve güvenilir bir hukuki ortam gereklidir.

Sözleşmelerin uygulanabilirliği, mülkiyet haklarının korunması ve uyuşmazlıkların etkin biçimde çözümlenmesi yatırım kararlarını doğrudan etkileyebilir.

2. Kayıt dışılıkla mücadele ve vergi adaleti

Kayıt dışı ekonominin daraltılması, vergi tabanının genişletilmesi ve dolaylı vergilere aşırı bağımlılığın azaltılması kamu maliyesinin güçlenmesine katkı sağlayabilir.

Gelir ve kazanç üzerinden alınan vergilerde adaletin güçlendirilmesi, vergiye gönüllü uyumu desteklerken işletmeler arasındaki haksız rekabetin azaltılmasına da yardımcı olabilir.

Türkiye Ekonomisinin Geleceği: Kalıcı Refah İçin Yapısal Dönüşüm

Türkiye ekonomisinin geçmişte yaşadığı iktisadi kırılmalar farklı dönemlerde benzer sorunların tekrar edebildiğini göstermektedir.

Dış finansman ihtiyacı, enflasyon, üretimde ithalata bağımlılık ve verimlilik sorunları, ekonomik politikaların değişen koşullara rağmen çözüm üretmek zorunda olduğu başlıklar arasında yer almaktadır.

Bununla birlikte Türkiye’nin gelişmiş sanayi altyapısı, girişimcilik kapasitesi, stratejik coğrafi konumu ve uluslararası ticaret ilişkileri de önemli avantajlar sunmaktadır.

Bu potansiyelin yüksek gelir grubuna kalıcı geçişe dönüşmesi, yalnızca ekonomik büyümenin hızına değil, büyümenin niteliğine bağlıdır.

Makroekonomik istikrarın sağlanması, eğitim kalitesinin artırılması, teknolojik üretimin güçlendirilmesi ve kurumsal güvenin geliştirilmesi birbirinden bağımsız hedefler değildir.

Bir alandaki eksiklik, diğer alanlarda elde edilen kazanımların kalıcılığını da etkileyebilir.

Bu nedenle Türkiye ekonomisinin gelecek dönem stratejisinde kısa vadeli büyüme hedefleriyle uzun vadeli kalkınma hedefleri arasında güçlü bir denge kurulmalıdır.

Türkiye ekonomisi, yüksek gelir grubuna kalıcı geçiş hedefini gerçekleştirirken yalnızca millî gelir rakamlarını değil, vatandaşların satın alma gücünü, gelir dağılımını ve yaşam standartlarını da iyileştiren bir büyüme anlayışını benimsemelidir.

Türkiye’nin yüksek gelir grubuna kalıcı geçişi, yalnızca kişi başına millî gelir eşiğinin aşılmasıyla değil; yüksek verimlilik, fiyat istikrarı, güçlü kurumlar ve toplumun geniş kesimlerine yayılan refah artışıyla anlam kazanacaktır.

Tarihsel kırılmalardan çıkarılması gereken en önemli ders de budur:

Kalıcı ekonomik kalkınma, krizlerden çıkmayı başarmak kadar aynı kırılganlıkların yeniden ortaya çıkmasını önleyecek kurumsal ve üretim temelli yapıyı oluşturmayı gerektirir.


YMM Emin KAYA
Ekonomist-Yeminli Mali Müşavir

YORUMLAR

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

YAZARLAR
TÜMÜ

SON HABERLER